hydrohypno
Irena Lipińska

koncept i wykonanie: Irena Lipińska
muzyka: Indigo Tree

Chcę odnaleźć ciało, które znajduje się na pograniczu snu i tego co wydaje się jeszcze realne, ciało, które przekracza płynną granicę życia i śmierci, traci swoją spoistość.

To woda rozpuszcza w sobie jego rzeczywistość. Ziemia, rośliny, zwierzęta oraz człowiek pochodzą z tego samego tworzywa i roztapiają się w nim. Z wody wszystko powstaje i do niej wszystko wraca.

Życie, sen i śmierć koncentrują się w jednej pierwotnej substancji. "Ziemię wchłania woda, wodę - ogień, ogień - wiatr, wiatr - czysta świadomość." Tybetańska Księga Umarłych


 
hydrohypno
 
Jezioro Łabędzie
Państwowa Wyższa Szkoła Teatralna w Krakowie , Wydział Tańca w Bytomiu (spektakl dyplomowy)

reżyseria i choreografia: Idan Cohen
wykonanie: Robert Buczyński, Natalia Dinges, Magdalena Fejdasz, Helena Gandżalian, Paulina Giwer, Zuzanna Kasprzyk, Anna Kosiorowska, Jakub Krawczyk, Kamil Lipka, Paweł Łyskawa, Nina Minor, Anna Raj, Robert Wasiewicz, Natalia Wilk

Premiera „Jeziora Łabędziego” miała miejsce 17 listopada 2011 roku na bytomskim wydziale PWST. Reżyserem i choreografem przedstawienia jest Idan Cohen, który tak mówił o spektaklu:

Moja wizja „Jeziora Łabędziego” przemawia do innych aspektów i wartości piękna i estetyki, niż ta przedstawiona w słynnej wersji w choreografii Mariusa Petipa i Leva Ivanova. Opowiada i przywołuje to, co zazwyczaj jest uważane jako normalne i przewidywane zachowanie. „Jezioro Łabędzie” jest jednym z najsłynniejszych i najbardziej znanych przedstawień w zachodniej kulturze, stanowi niewyczerpane źródło pomysłów, estetyki oraz skojarzeń. Jest silnym psychologicznym aspektem w procesie tworzenia i główną kwestią tożsamości, zachowania i wartości w każdej osobistej historii.

Łabędź albo raczej hybrydyzacja zwierzęcia oraz człowieka, męskość i kobiecość, człowieczeństwo i zwierzęcy popęd są inspiracją dla procesu tworzenia w tej zdefiniowanej arenie przepełnionej instynktami, pasją i marzeniami.

Czuję się zafascynowany przywołaniem na scenę innych, marginalnych i alternatywnych obrazów piękna, romansu i kulturowego zachowania – i to byłoby lepszym punktem odniesienia niż „Jezioro Łabędzie”, które prezentuje nieśmiertelny obraz romansu i piękna w naszej zbiorowej świadomości. Praca nad naszą wersją nie naśladuje oryginalnego „Jeziora Łabędziego” ale pokazuje je jako ikonę kultury, stworzoną wspólnie z studentami Wydziału Teatru Tańca. Ten proces tworzenia poszukuje wartości w „Jeziorze Łabędzim”, które są istotne w ich życiu, doświadczaniu teatru i przede wszystkim tańca. Demaskujemy świat tańca jakim jest współcześnie – z jego przyjemnościami, trudnościami, sukcesami i potrzebnym poświęceniem.


 
Jezioro
Jezioro
 
Nie całkiem ciemny, nawet kolorowy
Śląski Teatr Tańca

choreografia: Jacek Łumiński
muzyka: Arturas Brumsteinas, Polska muzyka ludowa, Suicide (band), Kampec Dolores, Diamanda Galas i Antonio Vivaldi
wykonanie: Katarzyna Sikora, Sylwia Hefczyńska – Lewandowska, Sebastian Zajkowski, Tomasz Graczyk, Jacek Szwesta, Song Nan
świata: Paweł Murlik

Przestrzeń publiczna, miejsce rozgrywania idei, myśli i opinii pasuje najbardziej tym którzy chcą znaleźć kryjówkę dla swoich niezwykłych poglądów i ideałów przed nachalnym spojrzeniem ciekawskich i destrukcją przeciętności.

„Kiedy wymawiam słowo Przyszłość,
pierwsza sylaba odchodzi już do przeszłości.
Kiedy wymawiam słowo Cisza, niszczę ją.
Kiedy wymawiam słowo Nic,
stwarzam coś, co nie mieści się w żadnym niebycie.”
Wisława Szymborska

Spektakl jest rodzajem artykulacji sposobu w jaki można rozumieć zagadnienia tożsamości i inności, które są szeroko dyskutowane w społeczeństwie Polskim i w wielu innych miejscach na świecie.


 
hydrohypno hydrohypno hydrohypno
 
 
Piątka
Akademia Muzyczna w Łodzi, Wydział Choreografii i Technik Tańca (spektakl dyplomowy)

choreografia: Aleksandra Klimiuk, Wojciech Łaba
taniec: Urszula Parol, Aleksandra Klimiuk, Radosław Klimecki, Wojciech Łaba
kostiumy: Zuzanna Markiewicz
muzyka: Yann Tiersen „ Esther”, „ La Lettre d'explication”, Moderat „ Porc”

Codzienne spotkania bazują na słowie i geście. Ale to nie znaczy, że kiedy odrzućmy to co werbalne przestajemy się porozumiewać. Spektakl „Piątka” zbudowany jest w oparciu o świadomie używane gesty przywitania. By je rozwijać, by stawały się ciekawsze potrzeba odkrywać je coraz na nowo. W efekcie czego powstaje ruchomy obraz charakterów. Nie ma tu większego znaczenia kto z kim jest, główną myślą jest bycie razem. Każde spotkanie jest powodem do budowania nowej relacji, która dopełnia się poprzez ruch/taniec.


 
hydrohypno
 
Eyes in the colors of the rain
Rootlessroot

koncept i choreografia: Linda Kapetanea & Jozef Fruček
scenariusz: Hildegard De Vuyst
scenografia: Rootlessroot, Vassilis Mantzoukis
muzyka: Vassilis Mantzoukis
światło: Jukka Huitila
kostiumy: Aggelos Mentis

Wierzę, że jesteśmy w trakcie jednego z największych kryzysów, w momencie najgłębszej autorefleksji ludzkości. To czy z niego wyjdziemy, czy staniemy się mistrzami tego kryzysu, jest kwestią naszej siły. To możliwe ...
Nietzsche

Spektakl „Eyes in the colors of the rain” inicjuje drugi cykl kreacji Rootlessroot, w którym zniszczone muszą zostać ciała i dusze artystów, by uwolnić ich od bólu ludzkiej egzystencji. Nazwaliśmy to "problemem ciała".

Punkt wyjścia dla powstania spektaklu stanowi problem wiary i religii, fakt, że zachodnia kultura i społeczeństwo, którego jesteśmy częścią, oparta jest na nieuczciwości i korupcji zarówno w sferze politycznej jak i gospodarczej, perfekcyjnie realizowanych przez religię chrześcijańską, u podstaw której leży manipulacja i tworzenie społecznej kontroli.

Zainspirowany poematem Noc Williama Blake'a oraz tekstami związanymi z Wizjami św. Jana, „Eyes in the colors of the rain” jest pokrytym bąblami i bolesnym zderzeniem fizyczności i duszy. To spektakl, w którym fizyczna struktura rozpada się, po czym zostaje odbudowana, by ponownie ulec zniszczeniu, ukazując zamknięty krąg życia. Rozkładamy fizyczną formę i docieramy w głąb emocjonalnych możliwości ludzkiej struktury.

Jesteśmy przede wszystkim rzeźbiarzami emocjonalnych materiałów i idei. Niektóre rzeczy nigdy nie zostaną zrozumiane. Ale jeśli nieustannie będziemy zadawać pytania, niszcząc to, co wydaje nam się, że już wiemy, unikając sztywnych koncepcji i jeśli mamy szczęście, możecie uzyskać wgląd w to, co chcielibyśmy powiedzieć.

Pozwólcie wzrastać naszemu surowemu i szorstkiemu stylowi. Ofiarujemy posiniaczone i dezorientujące obrazy, które mogą nie wyzwalać łatwo ich znaczenia.
Rootelssroot Company


 
hydrohypno hydrohypno
 
Zdarzenia
Pracownia Fizyczna

projekt: Jacek Owczarek
wykonanie: Ścibor, Agnieszka Muczyń, Dawid Lorenc, Krzysztof Skolimowski, Paweł Grala
muzyka: SzaZa - Paweł Szamburski, Patryk Zakrocki

Zdarzenia - improwizacja to wspólny projekt Pracowni Fizycznej i SzaZy. Do pracy nad spektaklem zaprosiłem piątkę tancerzy: Olę Ścibor, Agnieszkę Muczyń, Dawida Lorenca, Krzysztofa Skolimowskiego i Pawła Gralę Projekt jaki rozpoczęliśmy z tancerzami dotyczy kontakt improwizacji jako metody pracy z ciałem oraz kontaktu w improwizacji. Problemy teoretyczne na jakie trafiam wynikają z tego, że improwizacja odrzucając nie tylko przecież choreografię, ale i uprzedzanie, ukazuje kontakt jako ogołocony z kontekstu przestrzennego. Kontakt w improwizacji zdaje się dopiero jakoś tworzyć i umiejscawiać. W kontakt improwizacji ciału przypisane jest więc inne znaczenie. Improwizacja jest wystawieniem się na nieoczekiwane. Jak zatem nieoczekiwanego oczekiwać i czym jest to nieoczekiwane, jak możliwe jest spotkanie, czyli kontakt -- to przedmiot naszej pracy. -- Jacek Owczarek


 
hydrohypno
 
partnerzy
Strefa Kontaktu. 2011 CKiS. Wszelkie prawa zastrzeżone.